Bamboefluiten op de Vrije School

Kijk wat een leuk stukje in het Weekbericht van de Vrije School van vorige week!

Tekst en foto's van Heike Reimus

Holland Barok & Bosgraaf spelen Loevendie

Op de radio was een item over blokfluitspeler Erik Bosgraaf, die met het Holland Baroque ensemble een nieuw, speciaal geschreven stuk van Theo Loevendie speelt . Jurgen van den Berg van het Radio1 Journaal herinnerde zich zijn ervaring met blokfluitspelen op de basisschool. Het was verplicht, en hij was er niet blij van geworden. Bij het geluid van de blokfluit en  het enthousiaste verhaal van Bosgraaf kon hij zich nu wel iets moois voorstellen. Wie niet, kijkend naar deze reportage. Overigens in maart te zien in Tivoli Vredenburg.

Fetsje Luimstra

Fluiten die zich schamen

Elk kind kan in anderhalf uur de verschillende handelingen voor de geplande les af krijgen. Er is dan ook nog ruimte om een kind te helpen dat moeite heeft met het gereedschap. Voor 't eerst is dat niet gelukt bij zes van de veertien kinderen. Hoe los ik dit op?

Het lichtje voor de winter revisited

Is een schimmenvoorstelling die al veertig keer is gespeeld uitgekristalliseerd? De voorstelling begint elke keer met een inleiding waarin de Romeinse soldaat zijn uitrusting aflegt. Het is echter nu een raamvoorstelling geworden. Hoe?

De première van De Bremer Stadsmuzikanten

De ingrediënten zijn klaar: -  alle schimmen zijn speelbaar -  de achtergrond is geschilderd - de vertelster weet wat en wanneer ze iets wil toevoegen -  de muziek staat in de grondverf. Nu moeten al deze onderdelen worden samengevoegd tot één geheel. En dat gebeurt in de première. Hieronder staat een bloemlezing van de reacties die we na afloop mochten krijgen.

.......heeft een rijkdom aan indrukken achtergelaten........ (Catharina)

De voorstelling was: ademend, beeldend en verstild (Tom)

Nog vele jaren in het rijk der schimmen. Wij hopen jullie als een schaduw te volgen (Collegae schimmenspelers Kontrast)

Het was een leuke, verrassende voorstelling en een bijzonder, creatief gebeuren daarna (Arlette)

Wat heb ik genoten van jullie nieuwe "productie". Er zaten twee kinderen voor mij die zich werkelijk náár schrokken toen de rovers dat ook deden (en daarom moesten lachen). Prachtige momenten: de ezel die niet verder wil, het voortrollende landschap, het verwachtingspatroon of de schimmen nog wel op het "zij-toneel" zullen komen....... En alles tot in de perfectie georganiseerd (Iris)

Wat was het supergeslaagd: "De Bremer Stadsmuzikanten", wonderlijk rustgevend, met live-muziek, een vertelster en onvolprezen schimmenschuivers (Yvette)

Ik heb er ontzettend van genoten: van het prachtige schimmenspel en de verstilde concentratie daarbij en van de geweldige workshop. Wat was dat heerlijk. Alsof ik weer op school zat en met mijn lievelingsvak bezig was...... Het was geweldig en ik heb nog lang zitten glanzen (en doe dat nu eigenlijk nog). Ik kon er thuis nauwelijks afblijven en ik kon haast niet wachten tot het donker genoeg werd om de uitwerking van de doorschijnende stof te zien. Heerlijk om weer zo uitgenodigd te zijn tot spelen..... ik ben nog lang niet uitgespeeld (Karin)

Je zag een ezel met een enorm doorgezakte rug zware zakken van het veld halen. Jarenlang, steeds moeizamer, op het laatst ging de molenaar hem slaan tot hij of zij niet meer kon werken. Hij ontmoette een afgebeulde hond en toen een kat. De technische vondsten waren fantastisch! Een sheet vol muizen sprong tenslotte om de kat die geen muizen meer kon vangen. Toen kwam er nog een haan die van het ene naar het andere hakblok sprong. En in het rovershuis, toen de rovers terugkwamen, zag je alleen een kattenkop met prachtige kleuren schitteren vanuit zijn ogen en vloog er een kattenpoot met een fikse klauw naar de rover toe. Nou die smeerde 'm voorgoed.
Na de voorstelling zag ik daar achter de schermen al die ingewikkelde schimonderdelen en plakbandstripjes en magneten met metalen staafjes. Tjonge, hoe kunnen jullie er wijs uit worden en onthouden wat er nu eerst aan de beurt is??
Beseft Schimmentheater Licht in het Donker hoeveel "napret" en mooie herinneringen deze 25-jaar viering me heeft gegeven? (Els)

Over het maken van het décor

De schimmen worden geschoven tegen een achtergrond, passend bij de verschillende scènes van het verhaal: de molen en de graanakkers, de verschillende huizen, het bos, het rovershol en uiteindelijk de stad Bremen. Ik ga vertellen over het maken van deze achtergrond.

Het sheet dat we daarvoor gebruiken is dun en van een soepel soort plastic. Het is te koop op een rol met een hoogte van 82 cm in een grote zaak voor schildersartikelen, papier e.d. Wij gebruiken een hoogte van 41 cm. De lengte van onze rol is vijf meter. Je kunt erop schilderen met acrylverf en watervaste viltstift.

Deze rol wordt bevestigd aan twee rondhouten stokken met een rond schijfje hout van 10 cm doorsnee op anderhalve centimeter van de onderkant. Dàt stukje rust in een metalen houder. De bovenkant wordt op z'n plaats gehouden met een klem.

Door te draaien aan het schijfje hout (bekleed met schuurpapier voor een beter houvast), wordt de rol langs het kalkpapier getrokken.

Volgende keer over de première!
Bea Kloosterman

Beweeglijke pop wordt speelbare schim

De verhaallijn is er. We weten welke emotie we met de dieren willen laten zien. De vier oude dieren die alle geledingen kunnen bewegen, zijn er. Van deze super beweeglijke dieren maken we nu bruikbare schimmen.

We hebben daarvoor nodig: het zwarte heliospankarton, speciaal buigzaam karton dat niet snel knakt. Stokjes, dun en dik koperdraad voor de verbindingen en puntlasdraad voor het sturen van de onderdelen. 

De ezel heeft, na zijn zware leven als lastdier, besloten om muziek te maken in Bremen in plaats van te eindigen in de salami. Op invoelende wijze ontmoet hij achtereenvolgens de hond, de kat en de haan. Ook zij zijn afgedankt en zullen worden afgemaakt. We leggen de ezel zó neer dat hij contact kan maken. Welke onderdelen moeten beweegbaar zijn om de emotie optimaal te laten spreken. Bij de ezel is het kop, en de hals.

Daarvoor kopieren we de onderdelen, we maken een nieuwe ezel. Eerst snijden we de onderdelen uit. Dan wordt van dun koperdraad een rondje gedraaid. Het uiteinde steek je door een gaatje en aan de achterkant wordt éénzelfde rondje gedraaid. Zo wordt de kop aan de hals bevestigd en de hals aan de romp.Van dikker koperdraad maken we een soort haakje waarin het oog past van een stukje dun staaldraad (het besturingssysteem).  Aan één poot plakken we een afgeplat stokje in de vorm van de poot zodat je er zo min mogelijk van ziet.

De hond staat hijgend, tong uit de bek en afgepeigerd. Dat betekent: poten bewegen in de heupen, kop bewegen op de romp.

De kat zit teleurgesteld op z'n gatje  met zijn poten voor zich.

De haan laat in wanhoop zijn kop zakken èn kan het hoogste lied zingen.
                                                       

Volgende keer komt de informatie over het décor.
Bea Kloosterman