In twee klassen liggen nu de nieuw gebouwde fluiten klaar.

Zo liggen er 52 nieuw gebouwde fluiten in de klassen 5 (groep 7) van de Vrije School in Amersfoort.

Als een baby geboren is,  moet je het koesteren om het te laten uitgroeien tot de mens die het is. Dat geldt ook voor een bamboefluit die gebouwd is en klaar. De fluit moet nog de optimale toonkwaliteit krijgen: niet te hard, niet te zacht, genoeg kern maar ook stralen, genoeg licht, genoeg warmte. Hoe bereik je dat?

- De eerste week elke dag 5 minuten lange noten spelen (zo lang - ongeveer 8 tellen -,                           dat je echt de tijd neemt om naar elke toon te luisteren).
- De tweede en volgende weken iedere keer 3 minuten erbij.

Letten op: = opwarmen van de fluit met de handen
                  = eerst spelen tot de b om goed te horen of de toon mooi is                                                                       (de hoge tonen zijn moeilijker op kwaliteit te beoordelen).
                  = goed slikken voordat je gaat spelen, dan wordt de kurk minder nat
                  = luister naar de optimale toon van de fluit en blaas die erin                                                                     (eerst hard, dan zacht, wat is passend?)

Denk bij het inspelen aan de volgende techniek-onderdelen:
- houding
- tonggebruik
- trefzekerheid van de vingers
- ademen

ALS JE DIT ALLEMAAL HEBT GEDAAN MET VEEL GEDULD EN CONCENTRATIE,
HOOR JE DE EIGEN   OPTIMALE   TOON  VAN DE FLUIT.

Mirte Lohmann, dirigent Fluitzolder ensemble en leerkracht en coördinator bamboefluiten               op de Vrije School in Amersfoort.

Ik wens......... dat de mensen lief zijn voor elkaar!

Dát zegt de grote beer Poele op 6 januari. Het is nu 12 dagen na kerst, het einde van de midwintertijd. Poele heeft een cadeau gekregen met kerst. Het zit in zijn rugzak. Hij begrijpt niet wat het voorstelt en de uil geeft hem uitleg.

Hij hoort over Jozef en Maria, de os en de ezel, de herders, de stal en de ster. Tijdens de uitleg over de drie koningen valt hij in slaap. In zijn droom beleeft hij allerlei avonturen. Als hij wakker is geworden neemt hij een lik honing. Er zit iets hards in: een boon. Hij is ook een koning geworden en hij wenst.........

"dat de mensen lief zijn voor elkaar"
en "dat er veel potten met honing zijn"
en "dat er iemand in mijn rugzak kijkt"

Een van de kinderen mag in de rugzak kijken en ontdekt daar een grote zak met cakejes.

Die worden uitgedeeld. In drie ervan zit een boon. Als je die hebt, mag je je verkleden als koning.
In optocht loopt en zingt iedereen....... Wij komen van Oosten wij komen van ver......
Zo gaan we naar de workshop. Iedereen - klein en groot - maakt een ster met een wens voor het nieuwe jaar.

Twee sterren met een wens: "ik wens geluk" en "ik wil liefde geven"

Dit is het verhaal van Poele. We spelen het op Driekoningen in het Schimmentheater.

Namens de Schimmenspelers Bea Kloosterman

Bamboefluiten op de Vrije School

Kijk wat een leuk stukje in het Weekbericht van de Vrije School van vorige week!

Tekst en foto's van Heike Reimus

Holland Barok & Bosgraaf spelen Loevendie

Op de radio was een item over blokfluitspeler Erik Bosgraaf, die met het Holland Baroque ensemble een nieuw, speciaal geschreven stuk van Theo Loevendie speelt . Jurgen van den Berg van het Radio1 Journaal herinnerde zich zijn ervaring met blokfluitspelen op de basisschool. Het was verplicht, en hij was er niet blij van geworden. Bij het geluid van de blokfluit en  het enthousiaste verhaal van Bosgraaf kon hij zich nu wel iets moois voorstellen. Wie niet, kijkend naar deze reportage. Overigens in maart te zien in Tivoli Vredenburg.

Fetsje Luimstra

Fluiten die zich schamen

Elk kind kan in anderhalf uur de verschillende handelingen voor de geplande les af krijgen. Er is dan ook nog ruimte om een kind te helpen dat moeite heeft met het gereedschap. Voor 't eerst is dat niet gelukt bij zes van de veertien kinderen. Hoe los ik dit op?

Het lichtje voor de winter revisited

Is een schimmenvoorstelling die al veertig keer is gespeeld uitgekristalliseerd? De voorstelling begint elke keer met een inleiding waarin de Romeinse soldaat zijn uitrusting aflegt. Het is echter nu een raamvoorstelling geworden. Hoe?

De première van De Bremer Stadsmuzikanten

De ingrediënten zijn klaar: -  alle schimmen zijn speelbaar -  de achtergrond is geschilderd - de vertelster weet wat en wanneer ze iets wil toevoegen -  de muziek staat in de grondverf. Nu moeten al deze onderdelen worden samengevoegd tot één geheel. En dat gebeurt in de première. Hieronder staat een bloemlezing van de reacties die we na afloop mochten krijgen.

.......heeft een rijkdom aan indrukken achtergelaten........ (Catharina)

De voorstelling was: ademend, beeldend en verstild (Tom)

Nog vele jaren in het rijk der schimmen. Wij hopen jullie als een schaduw te volgen (Collegae schimmenspelers Kontrast)

Het was een leuke, verrassende voorstelling en een bijzonder, creatief gebeuren daarna (Arlette)

Wat heb ik genoten van jullie nieuwe "productie". Er zaten twee kinderen voor mij die zich werkelijk náár schrokken toen de rovers dat ook deden (en daarom moesten lachen). Prachtige momenten: de ezel die niet verder wil, het voortrollende landschap, het verwachtingspatroon of de schimmen nog wel op het "zij-toneel" zullen komen....... En alles tot in de perfectie georganiseerd (Iris)

Wat was het supergeslaagd: "De Bremer Stadsmuzikanten", wonderlijk rustgevend, met live-muziek, een vertelster en onvolprezen schimmenschuivers (Yvette)

Ik heb er ontzettend van genoten: van het prachtige schimmenspel en de verstilde concentratie daarbij en van de geweldige workshop. Wat was dat heerlijk. Alsof ik weer op school zat en met mijn lievelingsvak bezig was...... Het was geweldig en ik heb nog lang zitten glanzen (en doe dat nu eigenlijk nog). Ik kon er thuis nauwelijks afblijven en ik kon haast niet wachten tot het donker genoeg werd om de uitwerking van de doorschijnende stof te zien. Heerlijk om weer zo uitgenodigd te zijn tot spelen..... ik ben nog lang niet uitgespeeld (Karin)

Je zag een ezel met een enorm doorgezakte rug zware zakken van het veld halen. Jarenlang, steeds moeizamer, op het laatst ging de molenaar hem slaan tot hij of zij niet meer kon werken. Hij ontmoette een afgebeulde hond en toen een kat. De technische vondsten waren fantastisch! Een sheet vol muizen sprong tenslotte om de kat die geen muizen meer kon vangen. Toen kwam er nog een haan die van het ene naar het andere hakblok sprong. En in het rovershuis, toen de rovers terugkwamen, zag je alleen een kattenkop met prachtige kleuren schitteren vanuit zijn ogen en vloog er een kattenpoot met een fikse klauw naar de rover toe. Nou die smeerde 'm voorgoed.
Na de voorstelling zag ik daar achter de schermen al die ingewikkelde schimonderdelen en plakbandstripjes en magneten met metalen staafjes. Tjonge, hoe kunnen jullie er wijs uit worden en onthouden wat er nu eerst aan de beurt is??
Beseft Schimmentheater Licht in het Donker hoeveel "napret" en mooie herinneringen deze 25-jaar viering me heeft gegeven? (Els)